• info@tehranacid.com

به کیمیا تهران اسید خوش آمدید !

sarouj400.jpg

1

گالری  کیمیا تهران اسید
گالری  کیمیا تهران اسید
گالری کیمیا تهران اسید
گالری کیمیا تهران اسید

ساروج

ساروج به وسیله ی معماران ایرانی در دوران بسیار کهن ساخته شده است .برای ساخت آن ابتدا از خاک رس و آهک به نسبت شش به چهار استفاده می کنند و گلی سفت می سازند و به مدت دو روز آن را ورز می دهند. سپس قسمتی از خاکستر کوره های حمام را با مقداری مواد الیافی لوئی (تخم و پرز های نوعی نی است) به آن اضافه می کنند و مخلوط ایجاد شده را با چوب هایی به قط ده سانتی متر می کوبند تا به خوبی باهم آمیخته شوند.


مواد تشکیل دهنده ی ساروج :

بدنه اصلی ساروج از ترکیب آهک با سیلیس فعال شکل می گیرد. نکته مهم در اینجا فعال بودن سیلیس می باشد که به سیلیس آمورف یا بی شکل معروف است زیرا ساختمان آن بلوری نمی باشد. یکی از معایب ساروج خاصیت کاهش حجم آن می باشد، که با توجه به کاربرد ساروج در امر پوشش ، این خاصیت باعث ترک خوردگی در سطح و در نتیجه ایجاد اختلال در نقش اصلی آن یعنی نفوذ ناپذیر کردن سطح می شود.

برای کاهش این خاصیت ، در گذشته از الیاف طبیعی که شامل الیاف گیاهی مانند لوئی و همچنین الیاف حیوانی مانند پشم بز و شتر کاهی موی سر انسان ، استفاده می شده است. امروزه می توان از الیاف مصنوعی مثل الیاف پلیمری ، فلزی و شیشه ای به جای الیاف طبیعی استفاده کرد.


اهمیت ساروج :

از ساروج جهت ساختن بناهای مختلف از قبیل : حوض ، پل ، آب انبار ، خانه و سد استفاده می شود.

استفاده از ساروج از گذشته در ایران بسیار رواج داشته و در بعضی کشور های حاشیه خلیج فارس مشاهده می شود. از قدیمی ترین نمونه های مشاهده شده ی ساروج می توان به نمونه ی 700 ساله آن اشاره کرد که در نقاط مختلف کشور مان یافت می شود. در کلیه ساروج ها از شن ، ماسه ، آهک و سفیده تخم مرغ استفاده می شود.


کاربرد ساروج :

از ساروج به دلیل نفوذ پذیری بسیار اندک به عنوان روکش در سازه هایی که در تماس مستقیم با آب هستند مثل حوض ها ، آب انبار ها ، حمام ها و... استفاده می کنند. از ساروج به دلیل سطح صاف و براق در امور تزئیناتی ساختمان ها استفاده می شود . از کشور هایی که آثاری از ساروج در آن یافتیم، کشور عمان است که در دانشگاه سلطان قابوس مقاله ایی در این زمینه ارائه گردیده است.

آخرین باری که در ایران از ساروج استفاده شده حدود هشتاد سال قبل و در ابتدای دوره ی پهلوی بوده که از این تاریخ به بعد این ملات به طور کلی فراموش شده و از صحنه ی معماری ایران حذف شده است.